Categorieën
Recepten

Tarte flambée

Foto: Greetschrijver

Soms moet je dingen gewoon dóén. Wat doen? Nou, bijvoorbeeld die heerlijke lekkernij maken die in Nederland bekend is als Flammkuchen en in Frankrijk als tarte flambée, hoewel hij in het Alemannisch, het dialect dat in de Elzas nog veel wordt gesproken, Flàmmwaie of soms Flàmmeküeche heet. Het gerecht is al heel oud, vrijwel zeker ouder dan de Italiaanse pizza, en werd traditioneel gemaakt in een pas aangestoken bakkersoven als die nog te heet was om brood in te bakken, vandaar de naam. Pas ruim na de internationale doorbraak van de pizza in de jaren ’60 kreeg de tarte flambée ook in de rest van Frankrijk en Europa bekendheid en werd ze behoorlijk hip, al wordt ze nog steeds–vrijwel zeker dus ten onrechte–gezien als een imitatie van de pizza.

Hoe dan ook aten Mevrouw Eetschrijver en ik er in 2016 één in Colmar, belegd met fromage de Munster, en die vonden we zo lekker dat ik besloot hem thuis na te maken, wat nogal goed lukte. Munster (dat schrijf je zonder Umlaut; de Alemannische naam is Minschter) is een geweldige stinkkaas die in Nederland redelijk verkrijgbaar is en geeft echt een spectaculaire extra dimensie aan het lekkers, maar als je er niet van houdt kun je hem weglaten. Je hebt wel een oven nodig die 250 graden heet kan worden en liefst ook een pizzasteen. Zelf maakte ik hem op mijn geliefde Big Green Egg, ook met pizzasteen, en dat is nóg beter.

Het recept is voor één tarte flambée.

© eetschrijver.nl
© eetschrijver.nl

Doneren

Alles op eetschrijver.nl is en blijft gratis toegankelijk. Geen premium-artikelen of andere paywall-toestanden. Natuurlijk kost het schrijven me wel tijd en het online houden van de website ook wat geld. Vond je dit item leuk of nuttig, dan vind ik het dus fijn als je dat waardeert met een financiële bijdrage.



Totaal: € -




Donate € -



Categorieën
Columns Oude doos

Op je krent zitten en kurkuma schransen

Weet je wat volgens mij de grootste hobbel is op weg naar een gezond eet- en leefpatroon? Nee, niet zozeer het feit dat je daarvoor moeite moet doen en je dingen moet ontzeggen, want eigenlijk is dat niet eens zo. Bewegen is leuk en gezond eten is lekker. Dat is het probleem niet. Het probleem is de ruis op de lijn van allerlei mensen, media en marketeers die je willen laten geloven dat bewegen vervelend en tijdrovend is, en gezond eten saai en al even tijdrovend. Tijd die je hard nodig hebt voor écht genieten: een Knorr Wereldmenu met een Monatoetje na, en vervolgens een avondje plezier op de bank voor de buis.

Diezelfde mensen, media en marketeers hebben bovendien met de regelmaat van de klok goed nieuws voor je. Lekker eten van pure ingrediënten waaraan je zelf tijd en aandacht  besteedt hóeft helemaal niet–koop in de super een pakje, bakje of zakje met een Vinkje erop en je bent onder de pannen. En dat bewegen, daar kun je eigenlijk ook wel buiten. Er zijn namelijk Superfoods die dat geheel overbodig maken.

Ja, echt. En als je dat gelooft, maken ze je met plezier nog wel iets anders wijs. Hoe dan ook: kurkuma, mensen. Kurkuma lost alles op! Kurkuma kan moeiteloos de plaats innemen van al uw lichaamsbeweging. Kijk maar wat Flair erover zegt. Toch niet het eerste het beste blad, nietwaar?

Jazeker: “bewezen” staat er. Hoe, wanneer, waar en door wie dat precies bewezen is, meldt Flair helaas niet, maar ze zullen het daar vast wel weten. Bovendien: klinkt je dat niet als muziek in de oren? Nou, niet zeuren dan!

Waar heeft Flair deze ‘bewezen’ wetenschap eigenlijk vandaan? Een persbericht van een universiteit waar een baanbrekende ontdekking is gedaan? Nou nee. De bron is Yoors! (‘the Source is Yoors’–die slagzin moet ik ze proberen te verkopen, maar dat terzijde)

Nog nooit van gehoord? Ik kende ook alleen maar de naam. Zullen we beautyblogger Serena even aan het woord laten om te vertellen wat Yoors precies is? Kom er maar in, Serena!

Nee, dat is flauw. We kunnen eigenlijk veel beter Yoors zélf even laten vertellen wat Yoors precies is: een site waar alles om Eerlijk, Delen en Gelijkheid gaat. Eerlijk omdat je er onder gelijkgestemden bent, Delen omdat 80% van de inkomsten naar de leden terugvloeien, en Gelijkheid omdat aanbieder en consument er op gelijke voet staan. Alleen als je aanbiedingen wilt ontvangen, krijg je die en nog een paar centen op de koop toe. Te mooi om waar te zijn? Nee hoor! Maar die pagina is sinds de eerste publicatie van mijn blogje in 2017 helaas schielijk weggehaald en vervangen door iets slimmers. Wel nog steeds met spelfouten.

Plaatje duidelijk? Welkom in de wondere wereld van de clickbait. De wereld waarin de spectaculaire kletsverhalen over elkaar heen buitelen, waar vervolgens via reclame-inkomsten aan wordt verdiend. De waarheid? Die komt er niet op aan. Dat is nou éénmaal de prijs die je betaalt voor gratis informatie. Die je, dat spreekt vanzelf, als muziek in de oren klinkt. Want dat is nodig om de centjes binnen te harken, zowel bij Yoors als bij Flair. En nee, natuurlijk is geld verdienen niet vies. Geld verdienen aan de goedgelovigheid van mensen, vooral als het om hun gezondheid gaat, is dat echter wel.

Overigens, nog even over die kurkuma. Ik wilde er even 150 gram van afwegen om een foto van te maken, maar helaas: het potje dat ik in huis heb, bevatte helemaal vol slechts 44 gram. Scoor dus even een groothandelspas en koop een paar van deze kloeke potten ter grootte van een literpak melk. Die bevatten drie goede mokken vol van het poedertje, een pond wel, en met slechts tien van deze potten kun je dus dik een maand vooruit. Voedzaam ook nog, want je dagelijkse portie is zó maar een kwart van je totale energiebehoefte. Je kunt er dus makkelijk je lunch mee doen, met vermoedelijk een paar glazen water erbij. Smakelijk! Ga ik intussen even lekker een rondje hardlopen.

Doneren

Alles op eetschrijver.nl is en blijft gratis toegankelijk. Geen premium-artikelen of andere paywall-toestanden. Natuurlijk kost het schrijven me wel tijd en het online houden van de website ook wat geld. Vond je dit item leuk of nuttig, dan vind ik het dus fijn als je dat waardeert met een financiële bijdrage.



Totaal: € -




Donate € -



Categorieën
Recepten

Asperges van Es en mij

Foto: Greetschrijver

Es is @estervbd op Twitter. We kennen elkaar al jaren en zij is één van de niet eens zo heel weinige mensen die beter kunnen koken dan ik. Maar soms maak ik iets wat zij erg lekker vindt, en soms doet zij daar dan weer iets mee. En daarmee doe ik dan soms weer wat. Enfin, zo ging het tot nu toe één keer. Maar dat leverde wel dit fantastisch lekkere aspergegerecht op. Es had de saus gemaakt die ik graag als brunchgerecht op gepocheerd ei en toast serveer en had daarvan over (oké, hoe dan?). Ze besloot die met gepocheerd ei en al toe te voegen aan een aspergegerecht dat ze al eens bedacht had, met garnalen in chiliboter met citroen. Omdat Mevrouw Eetschrijver allergisch is voor garnalen, verving ik die weer door blokjes chorizo en omdat ik ook geen citroen had, gebruikte ik limoen. Es proefde mijn versie en keurde die óók goed. En daarna vond ze het ook prima dat ik het recept hier plaatste. Best een leuk recept voor een kok overigens, omdat er verschillende processen naast elkaar in zitten. En voor mensen met smaakreceptor OR6A2 is het dan weer jammer dat er koriander over gaat, maar wie dat echt niet verdraagt, moet die dan maar gewoon weglaten. Wat wel echt essentieel is, is de chipotle, dus ga daar even naar op zoek. Kies gedroogde als je kunt; die in blik (in adobo, zoals dat heet) is wegens de tomaat in de saus minder geschikt. Het recept is overigens zoals al mijn recepten voor twee personen.

©eetschrijver.nl
©eetschrijver.nl

Doneren

Alles op eetschrijver.nl is en blijft gratis toegankelijk. Geen premium-artikelen of andere paywall-toestanden. Natuurlijk kost het schrijven me wel tijd en het online houden van de website ook wat geld. Vond je dit item leuk of nuttig, dan vind ik het dus fijn als je dat waardeert met een financiële bijdrage.



Totaal: € -




Donate € -



Categorieën
Frankrijk Verhalen

Mme Garot

Het was begin februari 2018, mevrouw Eetschrijver en ik waren net drie weken eerder naar de Limousin in Frankrijk verhuisd waar we, in afwachting van de afwikkeling van de koop van ons huis, tijdelijk een vakantiewoning in de Creuse hadden betrokken, en we besloten voor de eerste keer in ons leven eens een kijkje te gaan nemen in Limoges, een stad ter grootte van Almere op vijftig kilometer van waar we gingen wonen. We hadden er nog geen halfuur rondgelopen of we zagen, op een hoekje van een straat in het centrum, in een schitterende jaren ’20-pui met in kaasgele letters het opschrift LA MAISON DU FROMAGE, de meest watertandende etalage met kaas die we ooit gezien hadden.

Het was lunchtijd, dus de winkel was dicht. Maar we besloten er later die dag terug te keren. We stapten binnen en keken onze ogen uit. Achter de toonbank stond een hoogbejaarde vrouw, die ons onmiddellijk vroeg ‘Et pour vous, messieurs dames?’ Ik antwoordde haar dat ik me nog even aan het oriënteren was, waarop ik een hooghartige blik terugkreeg, vergezeld van de tekst ‘Nou, dan hoor ik het wel wanneer u klaar bent met uw, eh, oriëntatie’. Ze sprak het laatste woord uit op een wijze waaruit maar al te goed bleek wat een rare snoeshanen ze ons vond.

We maakten zo snel als we konden onze keuze. De eerste kaas waar wel wel een stukje van wilden, was een Brillat-Savarin met truffel. ‘Een hele of een halve?’, vroeg de dame ons. We keken naar de forse kaas en vroegen bedremmeld of een kwart ook tot de mogelijkheden behoorde. Een diepe zucht: ‘Non, Monsieur’. Het werd een halve. We kochten nog wat kazen, zeven in totaal. Toen we buiten stonden keken we elkaar nog maar eens aan: volgende keer maar naar een andere kaaswinkel!

Maar die avond veranderde dat voornemen meteen radicaal nadat we de kaas hadden geproefd. Wát een kaas was dat. Lekkerder hadden we nooit geproefd–vooral die Brillat-Savarin niet. Wat waren we blij dat we daar een halve van hadden!

Meteen bij ons volgende bezoek aan Limoges togen we weer naar 14 rue Ferrerie. Het was kort voor halfdrie en de winkel was nog dicht wegens het heure de table, zodat we in de ertegenover gevestigde Charcuterie Duprat maar even gingen vragen wanneer la Maison du Fromage eigenlijk open zou gaan. Nou, dat kon elk moment gebeuren, om halfdrie. En inderdaad: toen we om vijf voor half drie weer naar buiten stapten, stond de deur van de kaaswinkel zowaar al open. We stapten opgetogen naar binnen maar vóór we een woord hadden kunnen uitbrengen, keek dezelfde hoogbejaarde vrouw ons streng aan en zei afgemeten ‘Ik ben nog niet open’. Het bleek geen grapje: of we nog maar even wilden inrukken.

Opnieuw keken mevrouw Eetschrijver en ik elkaar aan: was dit het wel waard? We dachten even terug aan de Brillat-Savarin met truffel. Jawel, die wás het waard. We liepen nog even naar een paar andere winkels in het gezellige centrum van Limoges en kwamen terug bij La Maison du Fromage, waar we deze keer zes andere kazen kochten. De zevende was natuurlijk een halve Brillat-Savarin met truffel.

De hoogbejaarde mevrouw rekende met een potlood op een strookje papier zoals wij iets van vijftig jaar geleden voor het laatste hadden gezien vlot uit wat wij haar schuldig waren–in contanten of per cheque, pinnen behoorde niet tot de mogelijkheden–en gaf ons na het betalen een flauw glimlachje: ‘En dank u dat u nog even terug wilde komen’. Ineens waren we vertederd. En de kaas? Die was nog steeds verbijsterend lekker.

We zijn daarna geen enkele keer naar Limoges geweest zonder een bezoek te brengen aan Madame Garot, zoals wij haar leerden kennen. Zij was zonder twijfel een lokale beroemdheid en diverse restaurants hadden met trots haar kazen op de kaart staan.

Mettertijd werd de relatie steeds hartelijker. We kregen de volgende keren altijd een opmerkelijk stevige hand, we kregen omstandig adviezen voor kazen die we vást nog niet kenden, we maakten steeds vaker een praatje en we kregen steeds grotere kortingen ‘omdat we van zo ver kwamen en zulke trouwe klanten waren’. Op een dag vertelde ze ons dat ze ons als familie beschouwde ‘zoals al mijn trouwe klanten, want ik heb zelf geen enkele familie’. Meteen was duidelijk waarom ze met haar ruim tachtig jaar nog steeds elke dag in haar winkel stond, slecht ter been als ze was. Alleen als het sneeuwde of ijzelde bleef ze dicht, bang als ze was om te vallen.

Een bezoek van Nederlandse vrienden was al snel niet meer compleet zonder een bezoek aan La Maison du Fromage. Allemaal vonden ze de winkel fantastisch, en Mme Garot nog fantastischer. Op een dag stapten we binnen met een cameraman van Omroep Flevoland bij ons. Geen idee wat Mme Garot dáár wel van vond; ze heeft het er nooit over gehad. Wel trakteerde ze ons bij ons volgende bezoek op een marron glacé.

De laatste keer dat we Mme Garot spraken was op 12 maart dit jaar, al wisten we nog niet dat het de laatste keer zou zijn. Het was vijf dagen vóór het confinement begon. Dat betekende gedurende acht weken geen tripjes naar Limoges.

Toen we op dertien mei eindelijk weer naar Limoges mochten (‘naar Madame Garot’, zeiden wij opgetogen tegen elkaar) en de hoek om kwamen in de rue Ferrerie, zagen we het beeld waar we diep in ons hart al een beetje bang voor waren geweest. Traliehekken. Donker. Geen kaas te zien.

In mineurstemming stapten we binnen bij Charcuterie Duprat voor worst en informatie. We kregen te horen dat Mme Garot gezond en wel was, ne vous inquiétez pas, maar had besloten haar winkel voorgoed te sluiten vanwege het gevaar voor COVID-19. We begrepen dat, maar dachten tegelijk aan hoe ze ons had gezegd dat ze ons als familie beschouwde. En nu waren we onze oma dus kwijt.

We haalden ergens anders kaas. Brillat-Savarin met truffel hadden ze niet (‘nee, quelle idée, dat hebben wij alleen met de feestdagen’). Het was verder best lekkere kaas, want in Frankrijk is kaas altijd lekker. Maar het was niet hetzelfde. En helemaal hetzelfde wordt het ook nooit meer.

Madame Garot, si par hasard vous lisez ceci: Merci pour tout. On vous aime!

Doneren

Alles op eetschrijver.nl is en blijft gratis toegankelijk. Geen premium-artikelen of andere paywall-toestanden. Natuurlijk kost het schrijven me wel tijd en het online houden van de website ook wat geld. Vond je dit item leuk of nuttig, dan vind ik het dus fijn als je dat waardeert met een financiële bijdrage.



Totaal: € -




Donate € -



Categorieën
Redactie

Kriebels

Nee, dit zijn geen kriebels. Dit is Ricard.

Het zal nu een goed jaar geleden zijn dat ik voor het laatst iets op Eetschijven postte, een blog dat ik al sinds 2006 op Blogger had en dat een beetje sleets begon te raken. Het was geen leuk postje ook: iemand probeerde mij een poot uit te draaien. En zo eindigde mijn blog best wel op een boze noot. Daarna gooide ik het op slot, tot ik ontdekte dat ik er zelf ook niet meer bij kon. Ik zette het weer even open, maar Blogger had alles door elkaar gegooid. Dat was niet alleen geen gezicht, maar ook de druppel die de emmer deed overlopen. Ik besloot eetschrijver.nl te starten (met de r op het eind) en deze keer de zaken wat meer in eigen hand te nemen.

Naar het resultaat van dat besluit kijk je nu. En eetschrijven.nl (eigenlijk eetschrijven.blogspot.com) is definitief verleden tijd. Al heb ik het beste en het meest tijdloze bewaard om te zijner tijd hier te verschijnen. Naast nieuwe columns, meningen, recepten en verhalen– die laatste vaak uit Frankrijk, waar ik tegenwoordig permanent woon.

Ik heb er (weer) zin in!

Doneren

Alles op eetschrijver.nl is en blijft gratis toegankelijk. Geen premium-artikelen of andere paywall-toestanden. Natuurlijk kost het schrijven me wel tijd en het online houden van de website ook wat geld. Vond je dit item leuk of nuttig, dan vind ik het dus fijn als je dat waardeert met een financiële bijdrage.



Totaal: € -




Donate € -